Zachodniopomorski interior

Trasa wytyczona już dość dawno temu czekała sobie na przejechanie. Sprzyjająca okazja nadarzyła się 11 listopada. Samochodem dowiozłem sobie rower do Ińska. Po dotarciu na miejsce zaskoczyła mnie temperatura. Już w Szczecinie rano było zimno (plus cztery), ale tutaj było jeszcze o dwa mniej. Zakładam więc kominiarkę, a cienką, przeciwwiatrową pałatkę szybko zamieniam na kurtkę na zimę z Deca. I wcale nie było mi jakoś szczególnie ciepło, bo chłód potęgował dość silny wiatr.

Zaliczam fajny łącznik z Linówka do Ińskiej Wstęgi. Kilka ładnych km po szutrowej nawierzchni, choć zdarzały się i kawałki z jakichś resztek asfaltu. Ińska Wstęga - wiadomo, klasa sama w sobie. Nią docieram do Ciemnika i potem kawałek DW151 w kierunku Recza. Kawałek, bo na skrzyżowaniu skręcam na Czertyń, a potem, przez kilkanaście kilometrów jadę skrajem Poligonu Drawskiego o czym informują stosowne tablice. Te tereny wyczerpują w pełni określenie znajdujące się w tytule niniejszego wpisu :) Wrażenie odludzia potęgują np. znaki drogowe - niedość, że na betonowych słupach to jeszcze według jakiegoś przedpotopowego wzoru.

Prawdziwą ucztą był fragment od DK20 do Brzeźniaka. Z najbardziej zdumiewającym odkryciem, a mianowicie osadą Brzeźnica. Położna na totalnym odludziu, składająca się z kilku opuszczonych domów (i jak się dowiedziałem potem - kościoła, też opuszczonego) sprawia wręcz upiorne wrażenie. Nie chciałbym się tam znaleźć sam w nocy. Brrr ;)

Potem już znanymi drogami, no może poza szutrowym łącznikiem od Przytonia do DK20 przez wieś Sulice. A w samym Węgorzynie zaliczam jeszcze nie oddaną do użytku obwodnicę w ciągu wyżej wzmiankowanej krajówki.

Z Węgorzyna do Ińska rowerem najlepiej przez Podlipce do Sarnikierza i potem leśną drogą biegnącą skrajem jeziora. Tak zrobiłem i nie pożałowałem. Dość porządnie zmachany i nieźle wychłodzony docieram do samochodu ;)