Rano szybko, sprawnie i bezproblemowo. Wreszcie sucho, ale i zimno.

Powrót, ponieważ A. miała (a raczej jak się później okazało miała mieć) "wychodne" drogą okrężną. Po długim czasie zawitałem do Wielgowa, tam "moje" kryterium uliczne i nawrót do miasta. Na Tczewskiej trafiam na przejeżdżający pociąg towarowy. Skład jest bardzo długi i w pewnym momencie zaczyna hamować. Widzę przetaczające się coraz wolniej wagony i... tak, pechowo zatrzymuje się w taki sposób, że ostatni wagon blokuje ulicę. Na nastawni ktoś najwyraźniej uznał, że pociąg przejechał cały i podniesiono szlabany. Myknąłem sobie tuż za buforami, reszta została, zapewne złorzecząc ;)

Po drodze jeszcze rogal na Basenie Górniczym, bo bardzo zgłodniałem i z małym zawiajsem, wizytując kwiaciarki na Placu Sprzymierzonych kieruję się do domu.

Rano w nasilającym się deszczu. Po południu już nic z nieba nie leciało, ale za to pełno syfu na drogach.

Rano zawijas aż za Most Cłowy, co by zaliczyć wjazd na Prawobrzeże ;) Powrót już najkrótszą drogą, późnym wieczorem.

Klasyczne DPD. Rano niby nie padało, ale dojechałem zapiaszczony i mokry (pokłosie nocnych i wczesnorannych opadów). Powrót to już poezja - sucho, ciepło, idealnie. W okolicy Bramy Królewskiej mini korek rowerowy! Stało nas pięć osób na rowerach, a z przeciwka dwie kolejne. W ogóle sporo rowerzystów "na mieście".

Tydzień temu dostałem zaproszenie od Igi na urodzinowy tort do łobeskiej sali zabaw. Wymyśliliśmy z A., że razem pojedziemy przynajmniej do Stargardu, może Chociwla, a potem to już ja sam.

Jak postanowiliśmy tak zrobiliśmy. Z domu ruszamy przed ósmą rano. Zahaczamy o pobliską piekarnię, żeby kupić drożdżówki, które mieliśmy zjeść do kawy na pożegnalnym postoju na orlenie w Stargardzie. Potem okazało się, że plany trzeba było zweryfikować.

Jedzie się całkiem całkiem. Wiatr nie przeszkadza jakoś szczególnie - wiało z południo-zachodu. Pokazuję Agnieszce skrót z Motańca do Kobylanki, którego nie znała. Potem dyskutujemy sobie na DDRce, a w Morzyczynie nagle zaczynam odjeżdżać do przodu, przy czym nie przyspieszyłem, a wręcz przeciwnie - utrzymywałem bezpieczną prędkość około 21-22 km/h. Jednak widzę, że z każdym obrotem mojej nogi A. zostaje coraz bardziej z tyłu. Czekam więc nań na wiadukcie nad S10 i pytam co jest. "Bardzo źle mi się dzisiaj jedzie" - usłyszałem. No jak tak to mowy nie ma o powrocie na kołach. Po krótkim postoju przy żabce przy skrzyżowaniu Kościuszki ze Szczecińską przypominam A. drogę do dworca, a ja ruszam krajową dwudziestką w kierunku Łobza. Od samego Stargardu niesamowicie silny wiatr w plecy. Kilometry leciały jeden za drugim, nawet nie zauważałem kiedy. Po drodze tylko krótkie postoje na fotki +, na wysokości skrzyżowania z drogą do Lublina, na wymianę baterii w etrexie.

Tradycyjnie już opuszczam DK20 na wysokości Cieszyna Łobeskiego. Ruch był niewielki, ale i tak wolę tę lokalną, równoległą drogę. W Winnikach decyduję jechać via Runowo, jak we wrześniu. Z tym, że dzisiaj odpuszczam sobie gruntowy odcinek pod Kraśnikiem w zamian wybierając inny, też pod Kraśnikiem :) Tym razem pojechałem trochę po bruku, trochę po szutrze i trochę po ubitym piachu do Gardna. Z tej wioski już bardzo blisko do DW151, którą dobijam do Łobza. Na tym fragmencie było sporo z góry. Plus ten wiatr do kompletu... Poezja. Na łobeski orlen dojeżdżam w ogóle nie spocony. Wypijam kawę, zjadam hot doga, przebieram się w kiblu w "wyjściowe" ciuchy, które z sobą wiozłem i kieruję się na imprezkę, zahaczając po drodze o tesco i PKP.

Resztka km to dojazd na PKP w Łobzie, a potem z dworca głównego w Szczecinie do domu, gdzie czekała A. "wrócona do żywych".

Sucho, ciepło, słonecznie.

Sucho i ciepło.

Dojazd do pracy szybki i bezproblemowy. I, co najważniejsze, sucho.

Powrót - trochę na około. Przez Wyspę Pucką po płytach i kałużach do Dziewoklicza, potem na Kurów. A to dlatego, że podczas pokazu slajdów Tunia napomknęła mi, że jest fajna, nowa asfaltówka łącząca tę wieś z Przecławiem. Postanowiłem więc się nią przejechać. I bardzo dobrze, bo w Przecławiu trafiam niemal na koniec miejscowości, tuż przy skrzyżowaniu z drogą na Stobno/Dołuje, którą to zamierzałem kontynuować swój okrężny rejs do domu. Jechało się niczego sobie, asfalt nie najgorszy co miało niebagatelne znaczenie (ciemności). Niestety, dużym minusem był spory ruch na tej szosie.

Zmniejszył się znacznie za Dołujami, gdzie odbijam na Bezrzecze przez Redlicę (i, przy okazji, przez całkiem spory podjazd). Z Bezrzecza na Wołczkowo i tu szybka decyzja, by odpuścić sobie jazdę przez Dobrą i Sławoszewo, a zaliczyć po raz pierwszy w życiu słynną Miodową. Skręcam więc na Szczecin, a na Głębokim przelatuję przez skrzyżowanie na wprost. Kawałek za nim zjeżdżam na bok, by przepuścić autobus. Kulturalny kierowca dziękuje awaryjnymi - rzadkość! Potem mozolna wspinaczka do Osowa i premia w postaci zjazdu aż do Niemierzyńskiej. Stąd już do domu blisko. Pod bramą zjeżdżamy się z A., która wraca akurat z pracy.

Dojazd i powrót. Rano w dość dużej wilgoci, z powrotem już stosunkowo sucho.

Za to wieczorem wypad (nierowerowy, lecz tramwajowy) na pokaz slajdów w Starej Komendzie z wyprawy do Gruzji. To prezentacja w ramach cyklu organizowanych tam spotkań rowerzystów. Niesamowicie inspirująca, aż wieczorem z ciekawości sprawdzałem ceny biletów na lot z rowerami tamże.

Spokojny powrót drogą okrężną z pracy do domu w towarzystwie A.

W nocy obudziła mnie straszna wichura, ulewa i gradobicie. Miałem wrażenie, że zaraz zerwie się dach. Oho, pomyślałem, dzisiaj nici z dojazdu na rowerze do pracy. Ale jednak nie - niespodzianka. Po 7 było niebieskie niebo, a resztki chmur majaczyły gdzieś het, het na wschodzie.

Po południu powrót samochodem, bo były do załatwienia sprawy daleko poza Sz.