Jazda tylko w jedną stronę.

Rano musiałem przejechać się aż na Basen Górniczy. Przede wszystkim w sprawie służbowej, ale skorzystałem z okazji i zawitałem do opiewanej na łamach tego bloga cukierni. Drożdżówka tamże.

Po południu szybko na Bukowe, a tam, po popołudniu pełnym wrażeń, spokojny i dość szybki przelot do domu na ciepłą kolację. Dzień wieńczy, wspólna z A., powtórka z Miasteczka Twin Peaks - odcinek 2 na tapecie. ;P

Dzień Niepodległości postanowiliśmy poświętować w tak zachwalanej przez szczecińskich bikestasowiczów, sławoszewskiej gospodzie "Zjawa". Najprościej byłoby dotrzeć tam przez Bartoszewo, ale miałem w pamięci gruntowy skrót przez las, który doprowadzał tam od drogi Tanowo - Węgornik, więc zdecydowałem się na ten wariant. Jednak pamięć bywa zawodna, tym bardziej, że jechałem tamtędy tylko raz, i nie trafiłem we właściwą drogę odbijającą na południe, czyli we wspomniany wyżej skrót. Cóż, od czego bywa garmin? Wszedłem w "Nawiguj do: punkty gastronomiczne", jako pierwsza wyskoczyła mi wzmiankowana "Zjawa" i po śladzie udaliśmy się do upragnionego celu.

Niestety, okazało się, że droga wiodła po dość śliskich od błota, betonowych płytach (nawierzchnia, której A. nie trawi), potem jakimś skrótem przez głębokie liście, a na końcu wreszcie dość wygodną szutrówką. Dojechaliśmy jednak jak po sznurku mimo, że oboje byliśmy tam pierwszy raz.

Na miejscu - rozkosz. Najpierw wjechała osławiona zupa dyniowa z groszkiem ptysiowym - specjalność lokalu. Pyszna, aromatyczna, imbirowa, nieco orientalna. Po prostu doskonała. Tylko jedna porcja. I dobrze, bo ze zmieszczeniem drugiego dania były już problemy. A trzeba dodać, że na stół wjechały sycące, pożywne i pełne smaku: kartacze w sosie grzybowym z kwaśną kapustką na gorąco i idealny placek zbójnicki. Do tego kawa + oryginalne piwo, które zabraliśmy z sobą do domu... No, czuję, że będziemy tu teraz częstymi gośćmi... ;)

Powrót, nieco spokojniejszy - skutecznie hamowały nas pełne brzuchy oraz duży ruch na Arkońskiej...

Końcówka to już moja samotna eskapada do portu. Samotna, ale nie bezowocna, bo udało mi się przeskoczyć "szczebelek" na podium jednego ze starvowych segmentów - wjechałem go resztką sił. Zaszczytne drugie miejsce zdobyte :P

Do pracy znów w mżawce przechodzącej momentami w deszcz. To już tradycja dojazdów w ostatnim czasie.

Powrót z pracy nr 2 nieco okrężnym wariantem, przez Autostradę Poznańską i Gumieńce. Deszcz plus ciemność to nie są sprzymierzeńcy rowerzysty, a już szczególnie rowerzysty w okularach, przez które w takich warunkach prawie nic nie widać i jedzie się niemal na oślep. Ale na szczęście bezpiecznie dotarłem do domu, odgrzałem przepyszną obiado-kolację uszykowaną przez A., po czym z buta udałem się odebrać Wspomnianą z tramwaju rozkoszując się m.in. tym, że jutro nie trzeba wcześnie wstać.

Rano zapowiadało się na ciężką ulewę - wyjechałem z domu w pelerynie p/deszczowej, chyba pierwszy raz w tym roku. Jednak już przy "Czynie Polaków" okazuje się, że nie dość, że nie pada to jeszcze jest bardzo ciepło. Ściągam więc żagiel ;) Potem jadę jednak dość wolno, bo nie chcę się zaświnić. I udało się.

Po południu spokojnie do pracy nr 2 i na koniec żwawo do domu. Z wiatrem, bardzo silnym, południowym.

Pierwszy, od długiego czasu, przejazd do roboty w deszczu.

Potem już zwyczajnie.

Rano trochę inaczej jak dzień wcześniej - mam teraz większą możliwość modyfikacji trasy. Pojechałem więc Trasą Zamkową miast przez Most Długi.

Po południu nieprzyjemna przygoda na Leszczynowej, na wysokości zjazdu do serwisu opon, myjni i warsztatu. Jadę, na szczęście dość ostrożnie, koślawym chodnikiem oznakowanym nieszczęśliwie jako ciąg pieszo rowerowy. W pewnym momencie mija mnie samochód jadący w tym samym kierunku co ja, czyli w kierunku ronda, jakiś dostawczy peugeot z orange. Chwilę później dość mocno zwolnił i gdy byliśmy niemal na tej samej wysokości ostro skręcił w prawo, w bramę, prosto mi pod koła. Dałem ostro po hamulcach, ale i tak władowałem się weń z impetem (mimo małej prędkości, może 20 km/h). Jedyne co ucierpiało to lewa ręka, która wcisnęła się między lusterko o karoserię tego samochodu. Rower cały, ja też - jedno szczęście, że nie byłem wpięty w pedały, bo pewnie lecąc na bok złamał bym tą rękę...

Kierowca bardzo uprzejmy: że przeprasza, że się zagapił, że szaro, że też dużo jeździ na rowerze, że mu głupio, itd. "Tu nie ma wprawdzie ścieżki rowerowej" - mówi, a ja prostuję: NIESTETY jest, bo pewnie gdybym jechał po jezdni to do niczego by nie doszło. Rozstaliśmy się w zgodzie. Grunt, że nic poważnego się nie stało. Jak tak teraz myślę to było moje pierwsze bliskie spotkanie z samochodem w całej mojej "karierze", czyli +/- 100000 km...

Powrót do domu w chłodnej mgle. Omijam Jasne Błonia ulicą Wyspiańskiego i Słowackiego, bo nie chciało mi się brudzić kół piachem tuż przed wniesieniem roweru do domu :P

Rano zaznajomienie się z nową drogą do pracy. Wielki plus za codzienną, poranną przejażdżkę przez Park Kasprowicza i Jasne Błonia. Mały minus - skrzyżowania z sygnalizacją świetlną po drodze, które skutecznie stopują. Na drodze z Bukowego nie było ani jednych. Ale za to nie jechało się przez piękne Jasne Błonia czy w okolicy bulwarów nad Odrą. Coś za coś :)

Z pracy nr 1 do pracy nr 2, a potem szybki powrót z krótką przerwą na wieczorne fotki w mieście. Z ręki.

Rano, jak już wspominałem, ostatni dojazd z Bukowego rano do pracy. Bardzo gęsta mgła i duża wilgotność - dojechałem do pracy mokry, z daszku kasku nieustannie kapała woda.

Potem dość szybki przelot do pracy nr 2 - mimo, że jechałem żwawo lekko się spóźniłem.

A na koniec zapłata za trudy przeprowadzki - wreszcie dojazd do nowego mieszkania :)