bp

Rano znów, dzięki A., która wywlekła mnie z łóżka pojechałem dłuższą drogą. Lubię kierunek wielgowski - znam tę drogę bardzo dobrze i czuję się bezpiecznie jeżeli idzie o oszacowanie zapasu czasu, by nie spóźnić się do pracy. Dzisiaj jechałem w trochę krótszej wersji niż 2 dni temu, bo wyjechałem kilkanaście minut później. Do portu zajechałem idealnie na czas.

Powrót z wykorzystaniem nowego zamknięcia :P

Z pracy przez Puszczę Bukową.

W połowie trasy dostałem smsa, że w paczkomacie czeka zamówiona sztaba do zamykania roweru. Moją jakiś czas temu przejęła A., bo często jeździ po mieście i przypina rower. Ale ostatnio kilka razy było tak, że brakowało nam dodatkowego zamknięcia, więc zamówiliśmy kolejnego kryptonite`a do kolekcji. Tym razem jest trochę większy dzięki czemu łatwiej będzie się podpinać, bo czasami brakowało tych kilku centymetrów ;)

Dzisiaj bardzo wczesna pobudka. A. mnie zmotywowała od razu wstając i przygotowując nam, a w zasadzie mi, śniadanie. Krótko po w pół do szóstej jestem już przed domem i kieruję się na Prawobrzeże. Zgodnie z wyliczeniami zajechałem aż do Zdunowa (tamże ziąb - na przestrzeni 2 km temperatura spadła z -4 do -8). W drodze powrotnej okazało się, że zapas czasu był na tyle duży, że jeszcze zahaczyłem o kryterium między Wałami a Mostem Długim.

W samym porcie fotografuję jeszcze Bembridge, angielski pilotowiec, o niesamowitej historii. Więcej można znaleźć choćby tu: KLIK

W drodze powrotnej już w miarę prostą drogą do domu. Uwieczniam charakterystyczny "okrąglak" w miejscu dawnej Baltony. Miejsce jeszcze kilkanaście tygodni temu wyglądało zupełnie inaczej. Wyburzono, stojące na tej samej działce, dwa duże magazyny i pawilon. Wkrótce powstaną tu biurowce i, bodajże, hotel. "Okrąglak" zostaje. I dobrze. Swoją drogą miałem zaszczyt robić w nim kiedyś zakupy, gdy miała tam siedzibę hurtownia papiernicza.

Klasyczne DPD, nawet nie jakoś szczególnie rozszerzone. A to dlatego, że po pracy musiałem podjechać załatwić coś na Zdrojach, a przy okazji spotkałem całkowicie przypadkowo dawno nie widzianą koleżankę. Z kolei jak już wróciłem po rower to skorzystałem z wiosennej aury i przy pomocy szmatki doprowadziłem czerwonego do jako takiego stanu. Momentami musiałem użyć siły, by odłupać zaschniętą glinę, pozostałość sobotniej wycieczki po Opolszczyźnie.

Dojazd na dworzec w Opolu i powrót z dworca w Szczecinie.

Rano dojazd na zajęcia w cywilnych ciuchach. Po zakończeniu szybkie przebranie w uczelnianym kiblu i fru na dworzec skąd o 13.10 przepełnionym Szczelińcem (stacja docelowa: Kudowa Zdrój) jadę do stacji Ziębice. Dlaczego tam? Ciężko powiedzieć, padło na tę mieścinę, gdy w tygodniu szukałem sobie alternatywnej drogi do Opola.

Z pociągu wysiadłem wraz z większą częścią jego pasażerów. Potem przebijam się przez miasteczko z typowym, dolnośląskim klimatem, który bardzo lubię. Wąskie, brukowane uliczki, kamienice i kamieniczki, które lata świetności mają już za sobą, ale mimo, a może właśnie przez ich obdrapanie ma to specyficzny "smak".

Zaraz na dzień dobry dostaję dość ostry podjazd. Męczący, zważywszy, że napęd nie jest w najlepszej kondycji, a dodatkowo pojawił się problem luzującej się linki przerzutki tylnej, dzięki czemu mam do dyspozycji tylko 3 najniższe biegi. Po jakimś czasie usuwam tę przypadłość i jedzie się już sporo lepiej (z tym, że i tak prawie cały czas z wykorzystaniem najmniejszej zębatki z przodu i całego pakietu z tyłu).

Pierwsza wiocha za Ziębicami - Dębowiec. Tutaj, palcem po mapie, postanowiłem odbić na północ, w kierunku wsi Kalinowice. Palcem po mapie, czyli w trakcie tworzenia śladu do garmina. W rzeczywistości droga miała nienajlepszą nawierzchnię, błoto szybko oblepiło błotniki, a rower dość mocno się wyświnił. Ale nic to. Jechałem sobie powoli, nie spieszyłem się zbytnio, a widoki rekompensowały wszelkie niedogodności.

Potem już asfaltami, różnej jakości, od przyzwoitych na DW, do dziurawych na bocznych drogach kieruję się do leżącego już na Opolszczyźnie Grodkowa. Tam krótki postój, fotki i lecę dalej. Lokalnymi asfaltami docieram do miejscowości Gracze, które kojarzyły mi się z jakąś nieczynną linią kolejową. I rzeczywiście, namierzam dworzec, który od lat już nie działa. Oprócz tego ujawniam tu ciekawy tabliczki z podwójną, a do tego niezwykle egzotyczną nazwą ulicy, rzadko spotykany znak "uwaga, spadające odłamy skalne" i tablice ostrzegawcze "zakaz wstępu, strefa rozrzutu kamienia". Kraina ewenementów.

Za Graczami wsypuję sobie do kieszeni żelki. Przydały się jako urozmaicenie kolejnego terenowego odcinka, przez lasy i błota do granic Niemodlina. Równie fajny co ten poprzedni, błoto ściekało na szprychy, pręty błotnika, itd. Kolejnego dnia fajnie zastygło, trzeba było odłupywać siłą.

Z Niemodlina kawałek bardzo nieprzyjemną DK46. Uciekam z niej za Sosnówką na Wawelno, Chróścinę. W tej drugiej wpadam na fajną asfaltówkę wzdłuż linii kolejowej, którą dojeżdżam do Opola. Tutaj też najbardziej z całego dnia odczułem wiatr, który nie był moim sprzymierzeńcem od samych Ziębic.

Końcówka to podjazd do mamy A., gdzie czeka już na mnie kolacja przepyszna, piwko i ożywione dyskusje w miłym towarzystwie.

Dojazd na uczelnię z hostelu, kilka długich godzin zajęć, a na koniec przejażdżka do pałacyku uniwersyteckiego w Pawłowicach, skąd, po terenowym odcinku z Sołtysowic, zdecydowałem się na powrót lekko na około, przez Pasikurowice. Utwierdził mnie w tym wygląd mojego ubrania - jechałem po "cywilnemu", a spod kół chlapało brzydkie błoto.

Fatalni kierowcy, głównie z rejestracjami wrocławskimi. Mijali "na gazetę".

Rano do pracy tradycyjnie, lekko na około. Potem powrót do domu, szybkie zakończenie rozpoczętego wczoraj pakowania sakw na wyjazd i przejazd, wspólnie z A., na szczeciński dworzec główny. Potem szybki, wygodny i bezproblemowy przejazd Czciborem do Wrocławia uwieńczony krótką przejażdżką z PKP do zaprzyjaźnionego, otwartego na rowerzystów hostelu przy Ruskiej.

Rano bp, czyli bez przygód.

Około 16 podjeżdża po mnie do pracy A. Razem jedziemy na obiad, czyli bajgle do Bajgli. Jak zwykle - najwyższy poziom i pychota. Do picia tym razem rozgrzewający orzeszek, czyli kakao z masłem orzechowym i bitą śmietaną, a dla A. grzaniec na bazie mętnego soku jabłkowego z cynamonem i rodzynkami.

Po obiedzie rozjeżdżamy się - A. realizować się na polu edukacyjnym, a ja okrężnie do domu. Dziś wypadło na Police, ale przez Leśno Górne, a więc wariantem górskim ;)