W planach było coś większego, ponad 100 km. W tym celu nastawiłem budzik na 4.10. Wypadki potoczyły się jednak tak, że po długodystansowym oglądaniu filmów z A. nawet nie pamiętam samego momentu włączenia budzika. Obudziłem się sam i natychmiast spojrzałem na zegarek - 6.25. Z dłuższego wyjazdu nici, bo nie da się uniknąć gorączki.

Pojechałem więc DK31 do Gryfina, potem domknąłem pętlę kierując się DW120 do Starego Czarnowa i na koniec starą trójką do Szczecina.

Z ciekawostek - pod Glinną przepędzano przez szosę stado owiec, a w Starym Czarnowie wreszcie wzięli się za remont wyjazdu na Gryfino.

Już jakoś na początku tygodnia przebąkiwałem A., że wezmę rower w weekend i w nocy gdzieś się przejadę. Koniec końców stanęło na tym, że miast w nocy ruszę wcześnie rano, dokładnie o takiej godzinie o jakiej do niedawna wstawałem do pracy.

Jak pomyślałem tak zrobiłem, z trudem zwlokłem się rano z łóżka, zjadłem trochę płatków i ruszyłem w drogę. Od czasu, gdy przejechałem się w zeszłym roku DK31 do Chojny tkwiła mi ona w pamięci jako trasa o niezłym asfalcie i dość małym ruchu, a przy tym o bardzo urozmaiconym ukształtowaniu, szczególnie za Gryfinem, a już w ogóle za Widuchową. Pamiętam, że wtedy pomyślałem sobie, że to idealny szlak na szosową wycieczkę. Dlatego skierowałem się dziś właśnie tu.

Co wiele pisać? Rano ulice niemal puste, żywego ducha, tylko pojedyncze autobusy. Potem kilka samochodów na odcinku do Gryfina, dalej jeszcze mniej. Wiatr niezidentyfikowany Niby miało wiać z południowego wschodu, ale to na powrocie podmuchy uprzykrzały jazdę.

Postój w Lisim Polu symboliczny. Zdjąłem nogawki, przełknąłem pasek gorzkiej czekolady i ruszyłem w drogę powrotną, którą urozmaiciłem sobie zatrzymaniem na BP w Żórawkach i spiciem tamże półlitrowego oshee.

W domu melduję się "na śniadanie", dziesięć po dziewiątej unikając skwaru i jednocześnie ciesząc się pierwszą (!) setką, niemal w rocznicę zeszłorocznej... czterysetki. Chwilę później maszerujemy już z psem przez Puszczę Bukową... ;)

Na dziś zaplanowaliśmy wyjazd do Niemiec. Początkowo chciałem przejechać Autostradą Poznańską, ale na koniec wykombinowałem, że lepiej jednak będzie przez Gryfino. I w sumie dobrze, na DK31, po minięciu zjazdu na autostradę ruch był nie za duży. W Gryfinie robimy sobie postój na kawę i kanapkę na promenadzie nad Odrą, a potem przejeżdżamy do Niemiec. Fragment zagraniczny miał jednak symboliczną długość, bo już w Rosówku wracamy do Polski i nową DDRką mkniemy aż do granic Przecławia. Super inwestycja, bardzo dużo rowerzystów. Na jednym z miejsc postojowych urządzamy sobie drugą część pikniku, a potem przejeżdżamy jeszcze przez Piłsudskiego, gdzie skusiliśmy się na słynne lody, moim zdaniem jednak chyba trochę przereklamowane, od Marczaka.

Powrót do domu przez lidla w Zdrojach. Zaraz po wejściu do mieszkania się rozpadało, więc mieliśmy sporo szczęścia.

Z Agą, przy pięknej niedzieli postanowiliśmy udać się do Kocha na Wojska Polskiego na czekoladę do picia. Chieliśmy zrobić to wcześniej trzy razy, ale za każdym razem "wyszła". Jednak pamiętałem, że jest na tyle dobra, że i siedemdziesiąt siedem razu warto było by próbować. I moje podejście zostało wynagrodzone. Dzisiaj była, do tego sernikowa tarta. I z powrotem do domu, z wykorzystaniem nowych DDRek przy Wyzwolenia i Placu Żołnierza.

Pogoda piękna. Słonecznie, ale i dość zimno.

Po pracy postanowiłem dokonać inspekcji wyremontowanego napędu authora i kopsnąć się do centrum miasta. Wrażenia zbieżne z wrażeniami eranis. Jest ok. Wreszcie.

Poza tym jestem zauroczony nową infrastrukturą rowerową w centrum miasta. Świetne te ddrki, a już podpórki przy skrzyżowaniach wprawiają w błogostan. ;)

Od jakiegoś czasu przymierzałem się do przetestowania agnieszkowych kolcowych opon zimowych założonych na unibike`u. Nigdy na czymś takim nie jeździłem. Dzisiaj, podczas spaceru nad Jezioro Szmaragdowe ujawniliśmy warunki wprost idealne do takiej próby. Na drogach i ścieżkach Puszczy Bukowej niepodzielnie królował czysty, żywy lód. Z trudem przemieszczaliśmy się pieszo, ale ponad 6 km udało się przewędrować.

Na podbój rowerowy lasu ruszyłem przed godziną 13. Poza stromiznami (gdzie tylne koło się ślizgało)2 jechało się idealnie. Aż nie chciało mi się wierzyć - gdy zszedłem z roweru na fotostopie nie byłem w stanie utrzymać się na nogach. Podczas jazdy problem znikał, no, może poza fragmentami, gdzie droga była pochyła.

Dotleniłem się, wymęczyłem, po półtorej godziny zadowolony dojechałem do domu. Na obiad. :)

Kolejny raz w tym tygodniu mogłem nacieszyć się wolnym czasem (krótkim - jedynie półtorej godziny) w środku dnia. Korzystam, bo potem już będzie trudniej o takie promocje. Wybór padł na Puszczę Bukową, bo raz, że blisko, a dwa - na tym zjechanym napędzie, przy jedynej "drożnej", małej zębatce podjazdy w terenie to akurat coś wprost idealnego :) I były podjazdy, karkołomne, że aż przednie koło chciało się od ziemi momentami odrywać. Terenu cała masa, spociłem się jak ta mysz. Bilans wyszedł jednak na zero, bo potem, podczas długiego zjazdu, zmarzłem. Było zimno, szczególnie u góry, gdzie i śniegu zauważalnie więcej leżało, jak w jakiejś innej krainie. Te kilka kilometrów (a raczej kilkadziesiąt metrów) robi różnicę.

Dodatkowo odkryłem nową drogę łączącą okolice ulicy Radosnej w Podjuchach z asfaltówką Smocza - Kołowo. Droga z pewnością ma swoją nazwę, bo w Puszczy Bukowej prawie każda drogą (a nawet ścieżka) ma swoją nazwę. Liczę na głos specjalisty (tudzież specjalistki), którzy wyjawią tę nazwę, bo ja nie kojarzę. ;)

Zdjęcia z dedykacją dla eranis oczywiście.

Niespodziewany dzień wolny. Co było robić? Poszedłem na rower.

Pogoda marna - dość mocno wiało, zimno, przez sporą część trasy mżawka. Drogi w Puszczy Bukowej śliskie. Mimo to wycieczka bardzo udana.

Zdjęcia ze spec-dedykacją dla eranis. :)

Jako bonus: wygląd trzewików po szaleńczym zjeździe Drogą Górską. ;) Niech to będzie wytłumaczeniem wizyty na myjni - wymyłem cały rower. A, że mam stamtąd blisko do domu to jeszcze i buty, i obciślaki sobie "prysnąłem".

Gdy wyjeżdżaliśmy przed godziną 13. pogoda była całkiem zachęcająca. Świeciło słońce, a jedynym nieprzyjemnym czynnikiem był bardzo silny, południowy i południowo zachodni wiatr. Postanowiliśmy ruszyć się nieco, przewietrzyć, a w moim przypadku nabrać naprawdę  głębokiego wdechu powietrza przed kolejną, o zgrozo! ;), poważną rewolucją - tym razem już w 2015! ;)

Za Wielgowem zaczęło jednak popadywać, potem przeszło to w regularny deszcz. W Płoni jedziemy jednak na południe, nie skracamy sobie drogi, nic nie ułatwiamy, tylko twardo, przez Sosnówko wspinamy się w Góry Bukowe, a potem zmierzamy do Kołowa. Aura jednak jest na tyle niesprzyjająca - bardzo mocno pada i wieje - że decydujemy o zjechaniu Drogą Górską. Ja na rączej meridzie Agi, Ona na authorze. Muszę przyznać, że zjazd na szosówce dostarczył mi sporo emocji, szczególnie, gdy zapomniałem, że by przyhamować całkowicie trzeba zmienić chwyt ;)

Przejażdżkę wieńczą zakupy składników na zupę. Kokosową. Z kurczakiem. ;)

W myśl nowej tradycji udaliśmy się na uroczysty, noworoczny obiad. Wybraliśmy stosunkowo nowy, nie tak dawno wybudowany lokal umiejscowiony tuż przy S3, nieopodal miejscowości Chlebowo. ;) Ucztowaliśmy blisko godzinę.

Całą drogę pokonałem na eranisowej meridzie (poezja), oddając Jej we władanie swojego authora. Taki "myk".