Wstępnie na dziś byli zaplanowani goście, w tym jeden z dawnych, pamiętnych bajkstatsowiczów. Niestety, okazało się, że nie dadzą rady dojechać. Spotkanie zostało odłożone na przyszły tydzień. Biorąc pod uwagę piękną pogodę, fakt, że w weekend nie będę miał czasu na jeżdżenie (w przeciwieństwie do A.) postanowiłem samotnie wypuścić się Hanką gdzieś dalej. Wypad połączony był z kolejnymi korektami ustawienia siodełka i chyba "mam to". Wydaje mi się, że jest niemal idealnie. Po dzisiejszej eskapadzie nie czułem niemal żadnych dolegliwości związanych z wiadomą cześcią ciała.

Wiatr wiał dzisiaj z północnego zachodu. Dlatego najgorszy kawałek zafundowałem sobie niemal na początek - odsłonięte łąki między Kliniskami i Goleniowem. Gdy wjechałem w las - cisza i spokój. Ale tylko do czasu, bo postanowiłem przejechać się nowo wybudowaną drogą w strefie przemysłowej. Tutaj znów wiatr strzelił mnie w pysk i tak raz po raz walił aż do krzyżówki pod Modrzewiami.

Potem sytuacja zmieniła się na korzyść. Praktycznie aż do Stargardu (a na dobrą sprawę to aż do domu) pomagał, a przynajmniej nie przeszkadzał.

W Maszewie zajeżdżam zrobić jeszcze zdjęcie ulicy 22. Lipca. Nazwa ta najpewniej zniknie w najbliższym czasie. Powinienem się też wybrać do Dobrzan uwiecznić choćby ulicę Świerczewskiego. To ostatni dzwonek, bo wszystko wskazuje na to, że miasto nie będzie miało nic do powiedzenia w kwestiach takich kontrowersyjnych nazw ;)

W Stargardzie początkowo planowałem kebaba na Wyszyńskiego. Ale gdy docieram do miasta nie odczuwam niemal zupełnie głodu. Pragnienia też jakoś specjalnie nie, ale dla przyzwoitości kupuję sobie dwie cole w automacie przy tesco. Wypijam jedną, drugą dowożę do domu.

Niemal sama jazda. Postojów kilka, żaden nie dłuższy niż 2-3 minuty: przy krzyżówce w Załomiu, przy przejeździe kolejowym tamże, na rondzie w Żółwiej, na 22. Lipca w Maszewie, pod tesco w Stargardzie i kawałeczek dalej na ubranie kurtki. Potem już tylko zatrzymania na światłach w Szczecinie, które zresztą doprowadzały mnie do szału, bo podczas nich, mimo stania w miejscu, średnia prędkość RUCHU spadała. Taki to urok gpsa ;)

W domu melduję się tuż po 21. Dostaję owsiankę, bo A. ma teraz fazę na bycie prawdziwą gospodynią. Normalne kotlety z kartoflami i buraczkami też czekały gotowe na odgrzanie, a jakże, ale stwierdziłem, że na noc się tym nie będę dociążał. W zamian pomogłem Wzmiankowanej przy nowym garminie (dakota), który pojawił się w domu, a to po to, żeby: a) zapisywać cały ślad i, przede wszystkim, b) musimy oboje mieć dostęp do śladu podczas maratonów, które jedziemy oddzielnie.

Dzisiaj dodatkowe kilometry zrobiłem rano. W Ostoi, w drodze powrotnej zorientowałem się, że mam pasażera na gapę. Niestety - nie przeżył wycieczki.

Po pracy odwożę Hankę na przegląd gwarancyjny do chłopaków z madbike`a. Miła niespodzianka, bo zrobili mi go od ręki, a nastawiałem się na to, że rower zostanie w serwisie, a ja wrócę miejskim.

Ostatnie zdjęcie krokusów na Jasnych Błoniach w tym roku. Obiecuję :P

Dość wcześnie rano ruszyliśmy się przejechać. Chcieliśmy zrobić kółko przez Lewin Brzeski i przed południem zamknąć się w 60 km, ale w międzyczasie A. odebrała telefon i okazało się, że będzie potrzebna w pracy. Zawróciliśmy więc z Gościejowic do Opola, skąd, już sam, zrobiłem sobie przejażdżkę fajną, leśną drogą, która 2 dni wcześniej została mi pokazana. Był to o tyle dobry wybór, że straszliwie wiało z zachodu i ja się w tym lesie przed wietrzyskiem schowałem.

Kolejne km to dojazd na dworzec w Opolu i przejazd z dworca w Szczecinie do domu.

Po szybkim, śmingusowo-dyngusowo śniadaniu jedziemy na kort do Szydłowa, gdzie umówiliśmy się wczoraj na partyjkę w tenisa. Ja nie grałem od lat pacholęctwa, A. to już nie wiedziała nawet od kiedy. Fajnie było sobie przypomnieć, rozruszać rzadko używane mięśnie i nacieszyć odbijaną piłeczką :) Na tyle fajnie, że zastanawiamy się nad bardziej systematycznymi rozgrywkami :P

Z kortu jedziemy z przyjaciółką A. do niej do domu na przepyszne ciasto. Szczególne wyróżnienie należy się marchewkowo-piernikowemu :P

Powrót "na luzie", bez rękawiczek i nakrycia głowy - pierwszy raz w tym roku. Prawdę mówiąc można by było i w krótkich gaciach jechać, ale tych nie mieliśmy w Opolu na stanie.

Po świątecznym obżarstwie, które wyglądało mniej więcej tak:

albo i tak:

zdecydowaliśmy z A. spalić trochę kalorii, oczywiście na rowerze. Decyzja była o tyle łatwa, że pogoda dopisywała. Pierwszy dzień świąt był jednocześnie chyba pierwszym tak wiosennym dniem roku.

Wyjechaliśmy z Opola, pod przewodem A., w kierunku Niwek. Wiedzie tam malownicza droga przez las, który skutecznie osłaniał nas przed wiatrem. Nawdychaliśmy się sosnowych aromatów, by w końcu dotrzeć do Ozimka. Tutaj A. zaordynowała powrót przez Dylaki i Turawę, dzięki czemu objechaliśmy słynne Jezioro Turawskie dookoła. Już myślałem, że nie będzie okazji zobaczyć ja wygląda największe podopolskie jezioro, ale na krótko przed Turawą udało się wdrapać na wał i nawet zrobić jakieś fotki.

W planach było 30, góra 20 km, a skończyło się na ponad 50.

Już pod koniec lutego wymyśliśmy sobie, że na święta do Opola pojedziemy rowerami. A. obstawała przy tym, by jechać z Wrocławia, ja wolałem jakieś urozmaicenie, bo ze stolicy Dolnego Śląska do Opola jechałem. A tak i gmina by jakaś wpadła, i nowe drogi by się zobaczyło. W końcu stanęło na tym, że kupujemy bilety do Wrocławia, a wysiądzie się gdzieś po drodze - w Żmigrodzie albo Obornikach.

W Wielką Sobotę pociąg opuściliśmy w Obornikach i przez Trzebnicę, Oleśnicę (tu "kulinarny" postój na stacji benzynowej na hot dogi, który przedłużył się z powodu telefonów świątecznych), Bierutów (koszmarny odcinek od Oleśnicy - ruchliwa droga wojewódzka ze zniszczoną nawierzchnią), Minkowskie (boczne, puste i w większości gładkie drogi), Biestrzykowice (tutaj wymęczył nas długi podjazd po fatalnym asfalcie) do DW454, którą mkniemy do samego Opola, ciesząc się dobrą nawierzchnią i niewielkim ruchem. Kierowcy wyrozumiali, nawet nikt nie zatrąbił, mimo, że od Dobrzenia Wielkiego ignorujemy polbrukową DDRkę.

Naszą inspiracją były flaczki. Widzieliśmy je coraz bardziej gorące.

Aura iście wielkopiątkowa.

Podobno w Szczecinie jest jedyny w polsce sekundnik na sygnalizacji dla kontrapasa... :)

Wczoraj A. wpadła na pomysł, by po mojej pracy zrobić sobie razem rundkę przez Puszczę Bukową. Oczywiście ochoczo temu przyklasnąłem i tym sposobem w równym tempie przejechaliśmy razem około 55 km. Pogoda bardzo ładna, tylko, niestety dość zimno. Planowaliśmy na koniec nagrodzić się kebabem w only, ale okazało się, że tyleśmy w siebie napchali w ciągu dnia, że już miejsca na takie delicje nie wystarczyło.

W drodze powrotnej zajeżdżam do filii na Seledynowej oddać "Tajny dziennik" Mirona Białoszewskiego, który trzymałem w domu blisko 2 miesiące. Nie ma się co dziwić, biorąc pod uwagę objętość - 920 stron. Lekturę polecam.

Załączam kolejne zdjęcie krokusowych Jasnych Błoni. To tylko kilka dni w roku, a daje taki przyjemny przedsmak nadchodzącej wiosny. Zauważyłem, że miasto posiało te krokusy także w innych dzielnicach, w tym na Prawobrzeżu.